خسته(۲)

همه جا سکوت بود و سکوت.آسمان اشک می ریخت و ستاره ها های و هوی می کردنددر میان جنگلی قدم می زدم و زوزه حیوانات وحشتی عجیب در قلبم ایجاد کرده بود.به یاد خاطرات شیرین گذشته افتادم با عشق و برای عشق رقصیدن ها و گریه هایی که خنده بود.

وقتی با خدای قلبم سخن می گفتم سکوت می کرد وقتی از او کمک می خواستم باز هم سکوت می کرد.

-خدایا!با من حرف بزن!

-بدی و سیاهی را از قلبت و ذهنت بیرون کن.

-همین؟!!تنها یک جمله!من از تو عشق خواستم پس کجاست؟!!رفت.من از تو زندگی خواستم پس کو؟!!کجاست آن لحظات گرم زمستانی که از لابه لای ابرها ستاره ها را می نگریستم.کجاست آن سرود هستی که همه اظهار به دانستن آن می کنند!کجاست!

-او همینجاست.کافیست چشمان قلبت را بگشایی.

-من؟!!من چشمانم را بگشایم!من که مدت هاست در به در هستم آواره بیابانها گشته ام!من از تو کمک خواستم.چرا اینگونه رفتار می کنی؟!!!

-بدی و سیاهی را از قلبت و ذهنت بیرون کن و چشمانت را بگشای.

و او دیگر هیچ نگفت و همانند همیشه مرا در اقیانوس سکوت غرق کرد.

-خدابا!سکوت نکن!حرف بزن!از این سکوت بیزارم!خواهش می کنم.با من باش با من سخن بگو!از دنیا بگو!هرلحظه که آن سخنان گرانبها از دهانت خارج می گردد آرام می شوم.پس بگو!خواهش می کنم!بگو!

                                                                                                                      ادامه دارد...

                                                                                         

 

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید