وجودم!

به من می گه: زیباترین واژه ی زندگیم...! من عاشق این همه عشق می شم. عاشق این رهایی. عاشق این سادگی. عاشق این جمله. عاشق صداش. عاشق خنده هاش.

به من می گه: می دونی با دل من چه کردی!! حس شیطنتم گل می کنه و اذیتش می کنم.

به من می گه: همیشه برام این طوری ریز ریز بخند. من باز هم می خندم؛ از شدت شوق!

ولی وقتی نگاهش غمگینه، همه ی عالم برام سیاه و تار می شه. وقتی نمی خنده، دلم؛ این دل کوچیکم از حلقومم می خواد بیرون بیاد.

روزگار شاکیم از دستت، به خاطر فاصله ای که همیشه ایجاد می کنی، به خاطر اینکه نگاه هاشو پر از غم کردی. شاکیم از دستت...!

 

پ.ن: و آغوشت اندک جایی برای زیستن، اندک جایی برای مردن!

/ 0 نظر / 6 بازدید