بوی کافور، عطر یاس!

 

کنارمی. کنار خاک نم خورده ی قبرم. کنار نامم بر تکه سنگ سیاه بالای سرم. کنار گل های پرپر شده از خاک سپاری دیروز. کنارتم. کنار خاک خشک قبرت. کنار نام شکسته ات. کنار تنهایی هایت به زیر خروارها دلتنگی.

 

شب ها اینجا سرده. شب ها اینجا صدای گریه ی خیلی از مرده هارو می شنوم، شب ها اینجا خدا میان مرده ها پادشاهی می کنه! خدا فرشته هاشو به صف می کنه و میون مرده ها به دنبال قربانی می گرده. قربانی سوال های پر از سوز و سیاهی!

 

تنهاییم ما، ما مرده ها تنهاییم اینجا. زنده هامون اونایی بودن که خاکشون کردیم... ما مرده ها تنهاییم. ما مرده ها روی این کره ی خاکی چه گهی داریم می خوریم... می بینی چه بدبختیم ما...

 

بوی کافور، عطر زندگیمونه! گل یاس رویای مرگمونه... فقط به شرطی زندگی می کنیم که خدا هم بیاد این پایین و همراه ما زندگی کنه! اما نیست...هیچ وقت نیست! 

 

ما مردیم...همچون بقیه!

 

 

پ.ن: عنوان برگرفته از فیلم بوی کافور، عطر یاس بهمن فرمان آرا! 

 

 

 

/ 0 نظر / 8 بازدید